کتابی است ظریف، شاعرانه و عارفانه
حمیده جاهد (تهران امروز): سردار اُزکان متولد ترکیه و دارای مدیریت روان شناسی از دانشگاه پنسیلوانیای آمریکا که اکنون در ترکیه زندگی مي‌كند و این دومین رمانش پس از رز گمشده است که مورد استقبال فراوانی در سراسر دنیا قرار گرفته است.کتابی است ظریف و شاعرانه و یا حتي عارفانه. این کتاب در قسمت‌هایی شبیه به داستان مسافر کوچولو سنت اگزوپری است.
نگاهی بسیار زیرکانه به موقعیت و دیدگاه بشر در روی زمین. بشری که آنچنان در دنیایی که خودش آن را ساخته غرق شده که قادر به دیدن تفاوت‌های شخص خودش نیز نمي‌شود.
از زشتی‌ها مي‌كاهد و به زیبایی‌ها اضافه مي‌كند. به‌صورتی مرگ را چهره پردازی مي‌كند که حتي برای یک لحظه هم که شده نمی توان زشتی و وحشت از مرگ را حس کرد. داستان از زبان یک پسر به‌نام عمر روایت مي‌شود. دوران کودکی و دوران جواني‌اش که یک فصل در میان آن را بیان مي‌كند به‌نام «عمر کوچک» و «عمر بزرگ». در زمان کودکی‌اش به‌دنبال فرشته ای مي‌گشت تا با او دوست شود. اما هیچ‌کس او را درک نمي‌كرد حتي والدینش.
«مادام که همانند کودکان نباشید، نمی‌توانید به فرزانگی ملکوت دست یابید.» اما در بزرگی‌اش در غم از دست دادن مادر و پدرش قصد خودکشی دارد که چیزهایی را در اطرافش می بیند که سبب روشنی بینایی درونش مي‌شود.
مضمون اصلی داستان باورپذیری بیشتر دل‌های کودکان است تا بزرگ‌ترها. فلسفه انسان بودن و ذات هستی و آدمی. چندین واژه در این داستان آورده شده که خودش دنیایی حرف برای گفتن دارد.
«نور درونی» نماد انسانیت خالص و ناب که همه در بیرون به‌دنبال آن هستند. «من جانور» نماد خصلت‌های بد و سرکش انسانی که بدون آنکه فرد از آن آگاه شود او را به تباهی مي‌كشاند. «تابستان گمشده» نماد فراموش کردن خاطرات خوب و ارزشمند گذشته و آنچه که باعث شادی و شعف انسان مي‌شده، است.
داستان دو فصل دارد و در ابتدای آن پیشگفتاری نوشته شده که داستان بسیار زیبایی را از فنا ناپذیران در زمین بیان می‌کند. با خواندن این مطلب کشش و گیرایی فضای داستان را در بر مي‌گیرد که خواننده خواستار ادامه دادن آن مي‌شود.
مترجم این رمان بهروز دیجوریان، شاعر و مترجم همدانی است که در استانبول زندگی مي‌كند و کتاب‌های نویسندگان ایرانی صاحب نامی را با قلم شیوایش به ترکی ترجمه کرده است.
این کتاب با قیمت 5000 تومان از سوی انتشارات آموت به چاپ رسیده است.


Labels: ,

aamout[at]gmail[dot]Com
0 Comments:

Post a Comment