رمانی خوشخوان؛ با نثری پاکیزه و ساختاری محکم
نیمه ناتمام 
آذر عالی‌پور: من نه منتقد ادبی ام و نه قصد نقد کردن اثری ادبی را دارم، با این همه، دغدغه ی اصلی ام ، ادبیات، بویژه ادبیات داستانی است و ذهن ام از نوجوانی و شاید کودکی تا به حال همواره تشنه ی جذب واژه هایی بوده است که به هم می پیوندند تا برایمان قصه هایی بگویند بر گرفته از واقعیت و تخیل، از آدم ها، از عاشقی هایشان، ناکامی هایشان، دغدغه ها و کلنجارهای با خویشتن شان و با دیگران. قصه ی زندگی آدم ها به روایت های مختلف بیان می شود و در شکل های گوناگون. قصه ها، چه برگرفته از واقعیت و چه زاییده ی تخیل محض، همواره بخش جدایی ناپذیری از لذت های ذهنی و حسی انسان بوده است. اما روایت آن ها، در طول تاریخ و از گذشته تا به امروز، تغییرات شگرفی کرده است؛ از ساده نویسی تا پیچیده نویسی، از کلاسیک بودن تا مدرن و پست مدرن شدن، از روایت های خطی تا روابت های تو در تو و چند لایه، و از ادبیاتی که به آن سطحی و عامه پسند می گویند و ادبیاتی که جدی نامیده می شود. هر چند که در مورد داستان های عامه پسند نیر نظریات متفاوتی ارائه می شود، اما طبیعتاً نوشتارهایی که نه از عمقی از جنبه داستان نویسی بر خوردارند و نه نثرشان برگرفته از ادبیات غنی فارسی و واژه های شیرین اش است، جایگاهی در ادبیات ما ندارند. از طرفی عده ای بر این باورند که هر چه داستان پیچیده تر و سرشار از استعاره و تمثیل و یا به اصطلاح پست مدرن ترباشد، از ارزش ادبی بیش تری برخوردار است و قابل خواندن می شود. متاسفانه به همین دلیل هم عده ی بسیار محدودی تمایلی به خواندن این گونه کتاب ها نشان می دهند و عده ای بی شمار از علاقمندان به ادبیات داستانی به دلایلی همچون عدم درک مفاهیم گنجانده شده در داستان و یا استفاده از پیچیده گویی های بسیار و یا حتی عدم آشنایی با این گونه سبک های داستان نویسی، از خواندن کتابی که به توصیه دوستی تهیه کرده اند، پس از خواندن همان چند صفحه ی اول، منصرف شده و آن را به بایگانی کتابخانه شان می سپرند.
من متاسفانه کارهای پیشین خانم نسرین قربانی را نخوانده بودم و بگمانم حتی اسم ایشان را هم نشنیده بودم. خوشبختانه رمان "نیمه ناتمام" ایشان توسط ناشرشان به دست من رسید و من ابتدا با تردید شروع به خواندن اش کردم. اما پس از خواندن چند صفحه، با نثری دلنشین و آمیخته به ضرب المثل ها و اصطلاحات رایج در زبان فارسی که همه بسیار به موقع و به جا از طریق دیالوگ ها بازگو می شوند، روبرو شدم و از روان بودن، ملموس بودن، و در همان حال تصویر سازی های به جا و مناسب و شخصیت پردازی های خوب و منطقی آن بسیار لذت بردم.
رمان، زندگی را یک دختر نوجوان را از زمان تحصیل در دبیرستان تا بزرگسالی و در بستر فراز و نشیب ها و تحولات اجتماعی ایران در طی دو دهه (از دهه چهل تا زمان انقلاب ) به تصویر می کشد و در لابه لای آن، زندگی، احساسات و ماجراهای مربوط به افراد خانواده و دوستان اش را بازگو می کند، زندگی افرادی که اعضاء یک خانواده هستند، اما نگاه های کاملاً متفاوتی به دنیا دارند. این رمان ماجراها و تجربه هایی را به تصویر می کشد که بسیاری از ما در طی سال های گذشته شاهدشان بوده ایم، اما نسرین قربانی تواسته است با مهارت و ظرافت خاص، آن ها را به گونه ای روایت کند که نه ما را از خواندن کتاب خسته کند و نه سطحی اش بپنداریم.
به گمان من "نیمه ناتمام" رمانی است خوشخوان، با نثری پاکیزه و ساختاری محکم و شخصیت پردازی های خوب و نیز گره های تعلیقی مناسب و دیالوگ های روان و شیرین.خواندن اش را به دوستداران کتاب توصیه می کنم.

Labels:

aamout[at]gmail[dot]Com
0 Comments:

Post a Comment