اخبار

هر سال چنین وقتی همه به کاری بودند و رئیس که تو بودی، می‌گفتی «پوستر رو پرینت گرفتی؟» می‌گفتم «بله.» می‌گفتی «امشب خبرش رو منتشر می‌کنم.» بعد مثل هر سال تردیدم را بهت می‌گفتم که «واقعا کسی رو دعوت نکنیم؟» و محکم در یک کلمه می‌گفتی «نه.»
این تولدبازی را اولین‌بار بچه‌های آموت در نه سالگی آموت گرفتند؛ بی‌خبر. با خودشان هماهنگ کردند و یکی‌یکی آمدند و من که یا در حال بار خالی کردن یا فاکتور زدن یا پیگیری آماده‌سازی کتاب‌ها بودم، با تعجب نگاه‌شان کردم که «چی شده؟ چرا همه‌شون امروز اومدن؟» و بعد که جمع شدند، آخرین نفر با یک کیک پرتقالی و یک دسته‌گل نرگس آمد؛ گلی که بعد فهمیدم از طرف مهربان‌جان است.
دو سه سالی آمدند دفتر نشر آموت تا وقتی مجبورم کردی بدوم دنبال مجوز کتابفروشی. از شش‌ماه قبل این صفحه را در اینستاگرام راه انداختی و مجبورم کردی مطلب بنویسم تا صفحه جان بگیرد و آن‌وقت چند روز قبل از افتتاحیه نوشتی «۲۸ آذرماه؛ کتابفروشی آموت.»

جمعه ۲۸ آذر ۱۴۰۴
از ساعت ۱۶
تا پایان ساعت کاری 
تهران. بلوار مرزداران. نبش خیابان آریافر. ساختمان ۲۰۰۰. طبقه همکف شمالی. کتابفروشی آموت

دیروز برایت آسمان شکار کردم که بفرستم و در جواب بخوانم «این مال من!»
هی ایستادم و نگاه‌شان کردم. زورم به همه‌شان نمی‌رسید، سه چهارتای‌شان را اما همراه کردم با خودم. بهشان گفتم «مهربان‌جان! فقط آسمان دوست داشت.»

دیروز متفاوت‌ترین جلسه‌ی نوشت‌تازه‌ی آموت برگزار شد.
دیروز نشستم پشت گوشی و از صفحه‌اش نگاه کردم به مهمان برنامه و دو منتقد بزرگوار که دو کتاب مهمان نشست را واکاوی کردند.
محمدهاشم اکبریانی را اولین‌بار خیلی سال پیش در «کتاب هفته» دیدم. آن‌سال‌ها کتاب هفته، یکی از معتبرترین رسانه‌هایی بود که در حوزه‌ی کتاب فعالیت می‌کرد. اگرچه عقبه‌اش وزارت ارشاد بود اما بسیار دقیق و به‌روز، مباحث این حوزه را دنبال می‌کرد. یکی از کسانی که کتاب هفته را قابل اعتماد کرده بودند، جناب اکبریانی بود.

دیدار و گفتگو با محمدهاشم اکبریانی

بررسی و جشن امضا دو رمان:
«گرسنگی بی‌پایان» 
و «صحرا همه درد انتظار است» 
(نشر خزه) 

دوستان سلام
کتابفروشی آموت آخر این ماه انبارگردانی دارد.
انبارگردانی، کاری است مثل خانه‌تکانی.
کالاها در سیستم کتابفروشی صفر می‌شوند.
از اول آمار گرفته می‌شوند.
و دوباره وارد سیستم می‌شوند.
همان‌طور که می‌دانید بیش از نیمی از کتابهای کتابفروشی آموت، قیمت قدیم هستند.

آمدم بنویسم به ده روز آخرِ ماه که می‌رسیم، فروش کتابفروشی به نصف می‌رسد و تحلیل‌اش کنم که دیدم تحلیل نمی‌خواهد که.
روز جمعه همیشه شلوغ‌ترین روز کتابفروشی بوده و دیروز کمتر از ده نفر آمدند. سایت کتابفروشی هم دیروز هیچ خریدی ثبت نشده بود.
تا کارهای بانکی را انجام بدهم و برسم به کتابفروشی، ساعت شده بود یازده. وقتی رسیدم، جیمان‌جان مشغول خواندن کتاب بود. گفتم «کسی هم باز کرده درِ اینجا رو؟» 
گفت «هیچ‌کس.» 

#کتابفروشی خلوت‌تر می‌شود، می‌فهمم خبری در راه است.
در تمام روزهای سال، کتابفروشی دقیقا مثل تقویم برای‌مان کار می‌کند و این روزها، مثل رعد و برق.
این روزها آنقدر همه‌چیز ملتهب است که کمتر کسی، حرف کس دیگری را می‌شنود  تا بعد اصلا ببیند می‌خواهد بفهمد یا به کار بگیردش. با این احوال رفقایی هستند که می‌آیند و همراه هستند.
دیروز وسط خواندن مجموعه داستانی، به یکی از دوستان گفتم «داستانش قشنگه. زبانش هم پاکیزه است. فاعل و مفعول و فعل، سر جای‌شان هستند اما به دل نمی‌نشینند. گویی داری روزنامه می‌خوانی.»