نگاهی به بنمایههای اساطیری در رمانهای زاهو و سوگ مغان
رمان، نوع غالب ادبیات داستانی در دنیای معاصر است و رماننویس برای جلب نظر خوانندهی عام و خاص به راهکارهای گوناگونی نیاز دارد تا اثر خود را در ذهن خواننده و در پی آن در جهان ادبی ماندگار کند. یکی از کاربردیترین ابزارهای رماننویسان معاصر، استفاده از اسطورهها و کهنالگوها در روایت داستانهایشان است. اسطورهها کلانروایتهایی هستند که ضمن حفظ انسجام ساختاری داستان، میتوانند بنمایهی داستان را انتقال دهند و زمینهی پیوند میان متون کهن و متون جدید را فراهم آورند. درواقع رمانهای اسطورهای سبب بازخوانی و بازنگری داستانهای اسطورهای کهن میشوند؛ زیرا روایتهای کهن ظرف مناسبی برای بازگشت به گذشته هستند.











