«قلب دوخته» از آن دسته رمانهایی است که بیشتر احساس میشوند تا صرفاً خوانده شوند. این کتاب ساختاری شبیه افسانه دارد، اما درون آن، خشونتی کاملاً واقعی جریان دارد؛ خشونت علیه زنان، علیه بدن، علیه آزادی، و علیه حق انتخاب.
بزرگترین دستاورد کارول مارتینز، زبان اوست. نثر این رمان سرشار از تصویر، موسیقی، حس و جسمانیت است. او با واژهها نمینویسد؛ با بافت، بو، رنگ و زخم مینویسد. آشپزخانه، پارچه، خون، شیر، اشک، نخ. همه به عناصر روایی تبدیل میشوند. زبان او زنانه است، اما نه به معنای لطیف؛ بلکه به معنای حامل حافظهی بدن و رنج نسلها.
چاپ اول | ۴۰۸ صفحه | نشر آموت
