همیشه هر جلسهای که در کتابفروشی برگزار میشد، بعدش تن و بدنام میلرزید که «مهربانجان چی میگه الان؟» و خوش به حال روزی که بعد جلسه، برایم مینوشتی «آفرین پسرجان. درخشیدی.» و حالا من منگام و گنگام و لال و کر و کور و هیچی نمیبینم و چون گمگشتهای بالبال میزنم دنبال نشانهای که بگویی تولد ۱۸ و ۸ امسال چطور بود.
وسط جلسه حس کردم میگی «بسه پسر! تولد نشر آموت و کتابفروشی است. چقدر بیراه میروی.» و هی مقاومت میکردم که «بیراه نمیروم. این بچهها همهشون عاشقات بودند. هیچکس به غیر ِ من ندیده بودت اما در همهشان زندهای تا همیشه. و امروز مجالی بود که ازت بگن.»
قبل از مراسم، یهو هوس کردم احمدرضا احمدی بشنوم؛ «در شب سرد زمستانی» نیما یوشیج. تا خواند و محمد نوری شروع کرد، پشت کردم به بچهها که نبینند اشکهایم را. این روزها جز آرمیتا، کسی ندیده اشکهایم را؛ و تو که ...
عکاسان: سیمین تیموری، فاطمه سعیدی، مهشید فهیم و زهرا توسلی
نگران نباش. دیروز به همه رفقای مترجم پیام دادم و پیگیر ترجمهها شدم. یکی دو نفر همچنان دنبال کتاب هستند و یکی دو نفر آخرهای کتابهایی هستند که پیشنهاد داده بودی ترجمه کنند و چند نفر هم دست و دلشان به کار نمیرود.
اولین و آخرین باری که بیخبر زنگ زدی، ۲۵ آبان بود. تازه رسیده بودم میلک. بیخبر رفته بودم که صبحاش بنویسم و غافلگیرت کنم؛ رُمانی که چند ساله بهت قولاش را دادم.
زنگ زدی. صدا نداشتی و از ده تا جملهات، یک جمله را هم متوجه نمیشدم. گفتی «بهتری» اما صدایت هنوز برنگشته بود. گفتی «نگرانی.» گفتم «نگران نباش.» گفتی «نگران آموت هستم.» گفتم «بچهها کمکام کردند و یک تعداد عکس گرفتم برای اینستاگرام.» گفتم «دیدی؟» گفتی «چشمهایم باز نمیشود خوب ببینم. هر چهل و هشت ساعت، خودم را به ویلچر میبندم و دو سه ساعتی میخوابم و ...»
نویسنده: فاطمه پرهام راد
انتشارات: نشر نگاه
تعداد صفحه: ۲۵۸
«از خوابهای نوۀ قدمبخیر و اوسولیبابا: نقد و بررسی آثار داستانی یوسف علیخانی» دریچهای به دنیای داستانی یوسف علیخانی، نویسندۀ معاصر ایرانی است. دنیایی که در مرز میان واقعیت و خیال و رویا ساخته و پرداخته شده است.
هر سال چنین روزهایی، بر فرش ِشادی راه میرفتم و میدیدم که میبینی و ذوق میکنی.
آموت را که راه انداختم، گفتی «کاری به آموتات ندارم.»
و همین هم بود که دورتر ایستاده بودی و سالی یکبار مرضیه را میفرستادی که کتابهای آن سال را برایت بیاورد.
صدمین سال تولد احمد شاملوست و میدانم ناراحتی که چرا لایو نرفتم و شعرهای شاملو را نخواندم که همیشه عاشقش بودی.
دیروز کامران فانی آسمانی شد. الان مدام توی سرم هستی که هیچ یاد این همشهریات نمیخواهی بکنی؟ مترجم و کتابشناس و مرد تنها و باسواد این سالهای کتاب.
صبح آمدم و دیدم پیمانکار شهرداری، جلو کتابفروشی را رها کرده و رفته به سمت شیخفضلالله. رفتم جلو. رئیسشان تا مرا دید گفت «چشم! چشم! میام زیر بالکنتان را درست میکنم.»
تندی میگویم «ممنون. اما بقیهاش چی؟ دور باغچه را ول کردید. ماسه ریختید و رفتید. خط عابر پیاده هم که هر روز یک قربانی میگیرد.»
خودش را به بیخبری میزند که «یعنی چی؟»
هر سال چنین وقتی همه به کاری بودند و رئیس که تو بودی، میگفتی «پوستر رو پرینت گرفتی؟» میگفتم «بله.» میگفتی «امشب خبرش رو منتشر میکنم.» بعد مثل هر سال تردیدم را بهت میگفتم که «واقعا کسی رو دعوت نکنیم؟» و محکم در یک کلمه میگفتی «نه.»
این تولدبازی را اولینبار بچههای آموت در نه سالگی آموت گرفتند؛ بیخبر. با خودشان هماهنگ کردند و یکییکی آمدند و من که یا در حال بار خالی کردن یا فاکتور زدن یا پیگیری آمادهسازی کتابها بودم، با تعجب نگاهشان کردم که «چی شده؟ چرا همهشون امروز اومدن؟» و بعد که جمع شدند، آخرین نفر با یک کیک پرتقالی و یک دستهگل نرگس آمد؛ گلی که بعد فهمیدم از طرف مهربانجان است.
دو سه سالی آمدند دفتر نشر آموت تا وقتی مجبورم کردی بدوم دنبال مجوز کتابفروشی. از ششماه قبل این صفحه را در اینستاگرام راه انداختی و مجبورم کردی مطلب بنویسم تا صفحه جان بگیرد و آنوقت چند روز قبل از افتتاحیه نوشتی «۲۸ آذرماه؛ کتابفروشی آموت.»
جمعه ۲۸ آذر ۱۴۰۴
از ساعت ۱۶
تا پایان ساعت کاری
تهران. بلوار مرزداران. نبش خیابان آریافر. ساختمان ۲۰۰۰. طبقه همکف شمالی. کتابفروشی آموت
سایت فروش
آموت در آپارات
آموت در شبکه های اجتماعی
دانلود کتابنامه آموت
کتابفروشی آموت