نقدها

پروانه سراوانی

سه‌گانه تشکیل شده از سه مجموعه داستان که پیش‌تر به صورت جداگانه به چاپ رسیده: قدم‌بخیر مادربزرگ من بود، اژدهاکشان و عروس بید

همخوانی این سه مجموعه داستان در کنار هم مجال بررسی و قیاس بین این سه اثر را برای خواننده فراهم می‌کند.

بعد از مکان بی‌جغرافیای میلک که جهان داستانی نویسنده در داستان‌های کوتاه او( و حتی رمان بیوه‌کشی) ست، فرهنگ بومی و خرده‌فرهنگ‌های خرافی روستایی مهم ترین شاخصه‌ی داستان‌های سه‌گانه است. داستانها حول موجودات عجیب و غریبی که اهالی روستا بهشان عقیده و ارادت دارند می‌چرخد. مردم از این موجودات نمی‌ترسند یا اگر می‌ترسند ترسی آمیخته به هیبت و احترام است. غولی که دختران را می‌برد، یه لنگ که لای درختان سپیدار قد علم می‌کند،کفتال‌پری که جنازه می‌برد، مردگانی که به هیات پیشین خود، میان مردم باز می‌گردند، همه و همه باورهایی هستند که میان مردمان روستایی قصه‌های سه‌گانه حضور دارند. این باورها در هر نقطه از جهان با اشتراکات و افتراقات کمابیش نزدیک در جریان است. اما استفاده‌ی نویسنده از کاربرد این روایات، در بستر قصه، فرمی خواندنی و جذاب از داستان روستایی را خلق کرده.

این کتاب یک کتاب طنز مسخره است.

در محضر اجنه یک کتاب سیاسی است که از بای بسم الله تا ولضالین‌مان را به بوته‌ی نقد گرفته با زبانی ظریف و لطیف یک جوری که خدایی نکرده به هیچ کداممان بر نخورد هرچه دلش می‌خواسته و در کیسه عطار بوده بارمان کرده که البته از حق نگذریم حقمان بوده و هست. بیایید بحث را سیاسی نکنیم  چرا که اینجا هرچیزی که بوی سیاست بدهد به عبارتی اَخ است و باید تف بشود و نماند درون نوشته. ماهم که نه دُم درآورده‌ایم که جزء اجنه حسابمان کنند و کاری به کارمان نداشته باشند نه آنقدر جرأت داریم که در محضر اجنه حاضر شویم و بحث اسمش را نیاور بکنیم و کسی کاری به کارمان نداشته باشد چون پشتمان به از ایشان بهترون گرم است. بیایید به جای این حرف های سیاسیِ به درد نخور راجع به همان طنز مسخره مان حرف بزنیم.

گفتیم مسخره اما دقت کنید که مسخره صفت است برای طنز نه برای کتاب. اما طنز صفت کتاب است. به عبارتی ما در اینجا از وابسته‌ی وابسته حرف می‌زنیم که یک سال در دبیرستان جان کندیم تا بفهمیم چیست و کاربردش کجاست حالا بعد از اندی سال با خواندن در محضر اجنه یادش افتاده ایم و در تقلای استفاده ازآن برای رساندن مفهوم دوباره جان می‌کنیم. بگذریم.

داشتم از طنز مسخره می‌گفتم.

اولین چیزی که از همون اولین صفحه کتاب نظرم رو جلب کرد قدرت نبوغ و ابتکار نویسنده کتاب " کالین هوور " بود. همین‌طور که می‌دونید اغلب نویسنده‌ها به خاطر شباهت بیش از حدی که بین آثارشون هست تا حدی ضربه می‌بینند و دیدن نویسنده‌ای به این شجاعت که از ژانری به ژانر دیگر سبک عوض کرده و همچنان موفق عمل می‌کند باعث دلگرمی است. در اینجا هم نویسنده به زیبایی از ژانر عاشقانه روانشناسی اثر قبلی‌اش #ما_تمامش_میکنیم به اعماق تاریک و مرموز ژانر جنایی روانشناسانه خزیده و این‌بار در " اگر حقیقت این باشد "  صحنه‌ای به مراتب جذاب‌تر و وسوسه‌انگیزتر فراهم کرده است. ابعاد روانشناسی داستان و الگوها و گره‌های روانی که بر روی مخاطب پیاده می‌کنه به استادی تمام نوشته شده‌اند و هنوز که هنوزه از عمق ماجرا حیرت زده‌ام. 

ناصر یُلمه

قالب رمان از گذشته‌های دور تا به امروز مورد استفاده‌ی افراد مختلفی بوده و هست که می‌خواهند دانسته‌ها، آرا، عقاید و عواطف و... خود را به دیگران منتقل کنند.این افراد، احساس می‌کنند که دانسته‌ها و واسوخته‌های درونی خود را باید با دیگران به اشتراک بگذارند. پس از این کار است که نوعی احساس سبُکی و آرامش به ایشان دست می‌دهد. 

از میان صدها و هزاران رمان در طول تاریخ، طبق آن مَثَلِ معروف، آن چه که از دل برآمده، لاجرم بر دل نشَسته است. برخی از رمان‌ها برای تفنّن نگاشته می‌شوند که علاقمندان خود را دارند. ولی در برخی از آن‌ها، علاوه بر جنبه‌ی تفنّن، انتقال پیامی هم در خفا یا ظاهر، صورت می‌گیرد. (هرچند در رمان‌های تفنّنیِ صِرف هم پیامی وجود دارد) 

یوسف علیخانی در بیوه‌کشی بیداری‌هایش را در خواب می‌بیند و در خوابهایش زندگی میکند و در جایی این زندگی را سپری می‌کند که در بالاترین خانه‌ای میلک، مشرف به خانه‌ی پیل‌آقا از پنجره‌ی تخیلش به هفت چشمه و هفت کوه میلک نگاه می‌کند.

یوسف، پیل‌آقایی را تصویر می‌کند که اگرچه شیخ امین(از بزرگان سابق میلک) نیست ولی حرفش برای اهالی حجت است.

او با حضرتقلی و قشنگ به میلکی می‌آید که خود بر اساس تخیل خویش آنرا می‌سازد و نه الزاما" میلکی که واقعیت جغرافیایی دارد و سرزمینی را تصویر می‌کند آکنده از خرافه، طلسم و سنت و با مردمانی تسلیم در برابر تقدیر.

علیخانی با لحنی از زبان مردم میلک با مخاطب سخن می‌گوید که خواننده ضمن درک فضای حاکم بر محیط مورد نظر، براحتی با این لحن و زبان ارتباط برقرار می‌کند.

پایگاه خبری گلونی؛ سمیه باقری حسن‌کیاده:

-باید برویم.

+کجا؟

-هرجایی غیرِ میلک.

+جایی نداریم آخه.

-همه جا جای ماست، به شرطی که خاطره‌هامان با ما نیایند.

رمان بیوه کشی نخستین رمان یوسف علیخانی است که از سنت‌ها و باورهای مردسالارانه‌ای حکایت می‌کند که هم زنان را قربانی می‌کند و هم زندگی مردان را به تباهی می‌کشاند.

قانون رهایی

نویسنده : زینب آزاد / روزنامه‌نگار

 «من پیش از تو»  اثری از جوجو مویز، نویسنده و روزنامه‌نگار انگلیسی كه در سال ۲۰۱۲ منتشر شده است و می‌توان آن را محبوب‌ترین كتاب وی در ایران نامید. این كتاب برای اولین بار از سوی انتشارات آموت در اختیار علاقه‌مندان قرار گرفت و به مدت ۱۲هفته از جمله كتاب‌های پر فروش نیویورك تایمز بود و با گذر حدودا هشت سال از چاپ اول آن همچنان مورد استقبال واقع می‌شود و در ویترین كتابفروشی‌ها و بساط دست‌فروش‌های راسته انقلاب خودنمایی می‌كند.

نقد و نظری درباره‌ی رمان «یک پرونده کهنه»

نوشته‌ی رضا جولایی

آرمیتا برجی

کتاب درباره‌ی بررسی و چگونگی ترور و قتل محمد مسعود ( نویسنده و روزنامه‌نگار دوره‌ی پهلوی دوم) است اما موضوع اصلی کتاب محمد مسعود نیست.

نویسنده در این کتاب بیشتر به روابط انسان‌ها، آرمانگرایی‌های افراد، ناکامی‌ها و سرگشتگی‌هایشان، آوارگی‌ها، عشق‌ها، وفاداری‌ها و خیانت‌ها، کشمکش‌ها و اضطراب‌های درونی اشخاص داستان می‌پردازد.

از «جان چیور» بايد ترسيد 

نيلوفر صادقي 

جان چيور زمانه‌ خود را خوب مي‌شناسد، همه‌ چيز دگرگون شده و ادبيات هم از دگرگوني بي‌نصيب نمانده. رويدادها ديگر آنقدر اهميت ندارند و ذهن و روان شخصيت‌ها و واكنش دروني آنها به پيشامدهاي اطراف‌شان است كه مهم و جالب توجه شده. باورپذيري و قطعيت هم جايگاه خود را از دست داده‌اند. زمان ترديد است و اضطراب و شك به خود و زمين و آسمان. جان چيور و كيفيت آهنگين و غنايي نوشتارش را نبايد دست‌كم گرفت.